Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2014

Πρωταπριλιά 1





Στο σπίτι της είχα διαβάσει πρώτη φορά άρλεκιν. Ήταν στο ράφι δίπλα στη βαζελίνη και στην κολώνια Μυρτώ. Το μπουκαλάκι της βαζελίνης ήταν κούτσικο, πολύ μικρό, και γέμιζε αυτόματα μόνο του. Automatic refill. Γιατί την έβαζε παντού, στις φτέρνες, στα γόνατα, στο πρόσωπο, στα χέρια, στο λαιμό, αλλά το βαζάκι ήταν πάντα μισογεμάτο. Και ήταν πάντα το ίδιο. Ζαχαρί με μπλε ετικέτα που είχε ένα μικρό σκισηματάκι στο κάτω μέρος. Άρα γέμιζε αυτόματα αλλά μόνο μέχρι τη μέση. Ικανοποιητικό. Μέχρι που έφυγε, μου ήταν εντελώς άγνωστο το γεγονός ότι μπορώ να περιγράψω με τόσες μικρές λεπτομέρειες το κούτσικο βαζάκι της βαζελίνης.
Στο δωματιάκι της τηλεόρασης υπήρχε χειμώνα καλοκαίρι ένας ανεμιστήρας που ήταν κι αυτός πάντα ο ίδιος αλλά για αυτό δεν απορεί κανείς. Και μια αφίσα από μια θάλασσα πολύ κιτς, και δυο καναπέδες που ξαπλώναμε με τη Δανάη για ύπνο και αυτή έπαιρνε πάντα τον πιο μαλακό γιατί ήταν πιο μεγάλη. Και χωρίς έλεος, τους γεμίζαμε πάντα με ψίχουλα απ΄τα πτι μπερ με σοκολάτα που μας περίμεναν στην κουζίνα ή αρίβαραν απ΄το περίπτερο εάν φτάναμε απροειδοποίητα.
Όταν είσαι μεγάλος παίρνεις πάντα τα καλύτερα γιατί διαλέγεις πρώτος. Τη μπροστινή θέση στο ταξίδι, το πιο μεγάλο δωμάτιο, τον πιο βολικό καναπέ.
Αλλά μετά μια μέρα γίνεσαι πολύ μεγάλος και πεθαίνεις χωρίς να το έχεις προετοιμάσει. Και δεν προλαβαίνεις να τελειώσεις ούτε ένα πολύ μικρό βαζάκι με βαζελίνη. Ούτε ένα πακέτο τσιγάρα. Μετά την κηδεία, τα κράτησε ο μπαμπάς για ενθύμιο. Παρόλο που της έλεγε συνέχεια "Ρε μάνα μην καπνίζεις μες το σπίτι βρώμισε ο τόπος".
Ή και για αυτό, δεν ξέρω.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου