Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

booze ούκι


Βρεθήκαμε στο κέντρο που εμφανίζονται ο Δημήτρης Μητροπάνος και η Πέγκυ Ζήνα και ανατρέψαμε τις προκαταλήψεις μας για τα μπουζούκια

Η πρώτη μου επιλογή το βράδυ μιας κουρασμένης Παρασκευής δεν ήταν σίγουρα τα μπουζούκια. Η τελευταία φορά που είχα ακούσει το Δημήτρη Μητροπάνο ήταν τότε που είχε καεί το Καλλιμάρμαρο όταν βγήκε εκείνος και μόνο εκείνος, ανάμεσα στα μεγάλα ονόματα που παρέλασαν το ίδιο βράδυ. Τότε που με είχε κάνει να κλάψω σα να μην υπάρχει αύριο. Όσο κι αν τον αγαπώ όμως, κι όση περιέργεια κι αν θα μπορούσα να έχω για να δω πως είναι η Πέγκυ Ζήνα στη σκηνή (όλοι έλεγαν ότι θα εκπλαγώ), μια προκατάληψη την είχα για να πω την αλήθεια. Λάθος.
Κατά τις 11 παρά που φτάνω στην Ιερά Οδό, ο κόσμος έχει ήδη σχηματίσει ουρά, η οποία από μόνη της πρέπει να έχει ξοδέψει τόση λακ όση κι ένα κομμωτήριο σε μια βδομάδα. Το dress code για τις γυναίκες περιλαμβάνει φορέματα με κορδόνια, animal print λεπτομέρειες και πολύ -μα πολύ-στρας. Ανεβαίνοντας στα καμαρίνια, αναρωτιέμαι από πού ψωνίζουν κι αν έχω κάνει κάτι λάθος που δεν έβαλα εκείνο το φόρεμα που είχα αγοράσει για ένα γάμο. Το ξεχνάω μπαίνοντας στα καμαρίνια των μουσικών, που χωρίζονται με μια επιγραφή σε καπνιζόντων και μη (!). Οι μη καπνίζοντες κάνουν πρόβα με τα μπουζούκια τους, ενώ οι προχωρημένοι θεριακλήδες είναι μαζεμένοι πάνω από ένα laptop και παίζουν Farmville στο Facebook. Στο χώρο του Δημήτρη Μητροπάνου, σνομπάρω την εντυπωσιακή πολυθρόνα που θυμίζει κορμό δέντρου και το μάτι μου πέφτει στην κολλημένη στην πόρτα φωτογραφία: εκείνος χαμογελαστός, και η γυναίκα του Βένια του δίνει ένα φιλί στο μάγουλο. Ένα φιλί που του χαρίζει πάντα, δευτερόλεπτα πριν βγει στη σκηνή, κάθε βράδυ, κάθε φορά που έρχεται η σειρά του να τραγουδήσει. Ο ίδιος κάθεται σε μια καρέκλα και κοιτάζει σεμνός και σκεφτικός το τσιγάρο, που αρνείται πεισματικά να κόψει. Ήρεμος. Μόνη ανησυχία του, να μην αργήσουν να βγουν στη σκηνή, καθώς η Πέγκυ Ζήνα, ταλαιπωρημένη από κάποιο συνάχι, κάνει ασκήσεις για τη φωνή της. Στις 11: 29 τελειώνουν οι ασκήσεις, στις 11:30 έχουν βγει στη σκηνή για το πρώτο τους τραγούδι. Την παρακολουθώ λαμπερή: πόσοι από τους 2.000 ανθρώπους που βλέπουν την ίδια εικόνα με μένα έστω υποψιάζονται ότι πριν 30 δευτερόλεπτα αυτή η εντυπωσιακή παρουσία «έκανε τα ανεβάσματά της» σα μαθήτρια σε ωδείο; Δεν προλαβαίνει να τελειώσει το πρώτο τραγούδι, οι λουλουδούδες μαζεύονται στη σκάλα σαν μπαλέτο και όλες μαζί κατευθύνονται προς τη σκηνή. Οι τραγουδιστές ευχαριστούν με ένα νεύμα τους σπόνσορες με τα λέλουδα και συνεχίζουν . Όταν τελειώνει το πρώτο μέρος βρίσκομαι ξανά στο καμαρίνι του Δημήτρη Μητροπάνου. Για τα επόμενα τρία τέταρτα που τον έχω απέναντι μου,δεν θέλω να τον ρωτήσω τίποτα. Το μόνο που νιώθω την ανάγκη να του πω, είναι ευχαριστώ, για αυτό το μαγικό τρέμουλο που μου χάρισε. Τον παρακολουθώ να αστειεύεται, να γελάει, να σιωπεί, να δένει τη γραβάττα του και ξεσκονίζω το λεξιλόγιο συναισθημάτων μου, για να περιγράψω κάπως αυτό που ένιωσα, να το πω κι εγώ όπως σίγουρα το έχουν πει τόσοι και τόσοι πριν από μένα. Όμως όσο κι αν ψάχνω, δεν μπορώ να βρω μια λέξη που να τα χωράει όλα μέσα, να μην αδικεί τίποτα. Το δεύτερο δικό του μέρος είναι συγκλονιστικό.
όμως δεν έχω πει ακόμα το αντίο
άκου, ακόμα ζω
Είμαι φωτιά κεραυνός και αστραπή
η καταιγίδα που φέρνει βροχή
είμαι ένας ήχος που ζει στη σιωπή
άκου, έχω φωνή

Τραγουδάει, σφίγγεται, φωνάζει, η φωνή του ξεσκίζει και το τελευταίο σου κύτταρο και κάνει το μεδούλι σου να τρέμει, σηκώνει την κάθε τρίχα σου να βαρέσει προσοχή. Ακόμα και να μη σε τρώει καημός, τον ζωντανεύει, σου ξεγυμνώνει ό,τι έχεις μέσα σου και στο φέρνει απέναντι σου, να αντιπαρατεθείς μαζί του. Όταν, δε,έρχεται η στιγμή του πολυαναμενώμενου ζειμπέκικου στη «Ρόζα», το μαγαζί καίγεται. Νομίζεις ότι θα πέσει το πάνω διάζωμα να σε πλακώσει. Καληνυχτίζει σεμνά, πνιγμένος σε λουλούδια και αλαλαγμούς λατρείας. Η ώρα κοντεύει τρεις κι αρχίζουν να φεύγουν οι πρώτοι αναψοκοκκινισμένοι, με τις γραβάτες και τα τσιγάρα στα χέρια. Είχα στο μυαλό μου να ρωτήσω την Πέγκυ Ζήνα αν ένιωσε έστω στην αρχή κάποια υποψία φόβου, μπροστά στη συνεργασία με τον τεράστιο όγκο του Μητροπάνου. Με το που όρμηξε σαν αγρίμι στη σκηνή όμως στο δεύτερο μέρος της (την πρώτη φορά που ήταν μόνη της στη σκηνή εγώ σουλάτσαρα μπακστέιτζ) και δημιούργησε πανικό, το κατάπια. Λοιπόν, για όσους λένε τη γνώμη τους χωρίς να την έχουν δει ζωντανά, θα πω το εξής: η Πέγκυ Ζήνα έχει από τις καλύτερες σκηνικές παρουσίες που έχουν πέσει στην αντίληψη μου. Έβερ. Είναι ο άνθρωπος-πολυμηχανή: χορεύοντας, τραγουδώντας και χαμογελώντας ασταμάτητα, φωτογραφίζεται, ακούει τι της λένε οι λουλουδούδες και οι άνθρωποι του μαγαζιού, απευθύνεται σε κάθε μέρος του κοινού ξεχωριστά, τριγυρνάει στην πλατεία και αγκαλιάζει όλο τον κόσμο, ξεσηκώνει με το χορό της την αρένα. Της βγάζω το καπέλο, και φυσικά δεν μπόρεσα να μη τη ρωτήσω, πώς αντέχει τόσες ώρες να ανταγωνίζεται το λαγουδάκι της διαφήμισης. «Έλα ντε…». Και πως νιώθει, 5 η ώρα το πρωί, όταν έχει μόλις ολοκληρώσει το τρέξιμο που περιέγραψα και πρόκειται να υπογράφει αυτόγραφα μέχρι τις 6; «Εξαντλημένη, ευτυχισμένη, πλήρης.». Αυτή μάλλον είναι η απάντηση και στην πρώτη ερώτηση.
Υποσημείωση: φίλε καπνιστή, θα μπορούσες να ακούς το «όσοι με το χάρο γίναν φίλοι, με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη» άκαπνος; Όχι βέβαια. Μη σε ξεγελάει η απαγόρευση, μπορείς να καπνίσεις, απλώς οι στάχτες ρίχνονται σε γυάλινο ποτήρι που αλλάζουν τακτικά οι σερβιτόροι. Σο σιμπλ.
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό VetoMag την Κυριακή 22.10.2009

Ελίζα Συναδινού

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009

βαρεμάρας συνέχεια


10 ιδέες για το πως να διασκεδάσεις τις ατελείωτες ώρες στα μέσα μεταφοράς

1. Όταν μπαίνει καινούριος επιβάτης, αγκάλιασε τον ζεστά, χαμογέλασε και πες σαρδόνια: καλωσήρθες στην κούρσα του τρόμου.
2. Κάνε στριπτίζ στον στύλο του μετρό.
3. Κάνε χώρο για τον φανταστικό σου φίλο. Όταν κάποιος πάει να κάτσει, φώναξε: θα τον λιώσεις! Μα καλά, στραβός είσαι; Μετά, ρώτα γλυκά το κάθισμα: πόνεσες καλέ μου;
4. Κάτσε δίπλα στον οδηγό και κάθε πέντε λεπτά ρώτα: φτάνουμε; Φτάνουμε;
5. Εναλλακτικά, κάτσε δίπλα στον οδηγό και ρώτα: πόση ώρα θέλουμε για Λάρισα;
6. Όταν έχεις γενέθλια, κέρασε όλους τους επιβάτες γλυκό. Αν κάποιος δεν θέλει, ξέσπασε σε δυνατούς λυγμούς επειδή κανένας δεν σ’αγαπάει. Αυτοσχεδίασε κι άλλα παράπονα, πχ, δε φτάνει που σε λίγο θα αρχίσω να βγάζω ρυτίδες, κανείς δεν τρώει απ’το γλυκό μου κλπ.
7. Τραγούδησε γιαπωνέζικα τραγούδια.
8. Απευθύνσου στο διπλανό σου σε μια γλώσσα που δεν υπάρχει. Όταν δεν καταλαβαίνει τι λες, πες το φωναχτά στο αυτί του σα να είναι κουφός.
9. Προσπάθησε να πείσεις τους άλλους επιβάτες να παίξετε μουσικές καρέκλες.
10. Πέτα εισιτήρια και περιτυλίγματα από τσίχλες σε όλα τα ενοχλητικά παιδάκια που κλαίνε. Μετά, σφύριξε αδιάφορα αλλά επιδεικτικά κοιτώντας έξω απ’το παράθυρο.

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2009

Ο δήμος πήρε τ'όπλο του


Όπου όπλο τα γλιστερά ανισόπεδα και ύπουλα οδοστρώματα και πεζοδρόμια γνωστά και ως σιγανά ποταμάκια. Σιγανά ποταμάκια, καθότι σε τέτοια μετατρέπονται κάθε φορά που βρέχει. Άλλο ένα υποχθόνιο σχέδιο του δυστροποπίξ, του αγαπημένου μας μύκητα Κακλαμάνη, για να χτυπήσει την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ . Αυτή τη φορά, μέσω της υπουργού υγείας Μαριλίζας Ξυνομουνογιαννακοπούλου. Διότι σου λέει, με αυτά τα συστήματα τα χαλασμένα στα πλακάκια, όπου πατάς στο ένα πλακάκι και χοροπηδάει το διπλανό για συμπαράσταση, έχει γεμίσει ο τόπος σακατεμένους Αθηναίους. Και όχι μόνο ο τόπος αλλά και τα δημόσια νοσοκομεία ή αλλιώς κέντρα υποδοχής και περίθαλψης της εγχώριας καστανόξανθης κατσαρίδας. Κι έτσι δεν φτάνουν τα ράντζα για το σακατεμένο πλήθος,και διαμαρτύρεται ο κόσμος που τριγυρνάει από εδώ κι από εκεί με την πατερίτσα αγκαλιά, και δυσχεραίνει το κλίμα για τους μπαζόκους. Πονηρός ο κοντός.
Έτσι την έπαθα κι εγώ, και με την αυτοκρατορική τούμπα του βασιλιά (το πόδι ψηλά στον ουρανό-η πλάτη χαμηλά κατευθείαν στον πάτο της λίμνης από βροχόνερα) καλοσώρισα την καινούρια βδομάδα, και αποχαιρετώ με μυθική απορία κυρίας στο λεωφορείο:
-Μα καλά, είναι δυνατόν να βρέχει του Αγίου Δημητρίου;; (;)

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

...from where i stand, the sun is shining all over the place


Όταν βρέχει κατά κύριο λόγο σκέφτομαι αηδίες. Δεν ξέρω τι με ανησυχεί περισσότερο. Ότι σκέφτομαι ή ότι σκέφτομαι αηδίες. Μάλλον κ τα δυο.
Αναρωτιέμαι γιατί δεν απαγορεύεται η βροχή τον Οκτώβρη. Και το Νοέμβρη.
Να περνάμε κατευθείαν στο part με τα χιόνια, τα Χριστούγεννα και τα δώρα, το Δεκέμβρη. Στεγνοί. Από βροχή εννοώ. Γιατί από λεφτά στεγνοί είμαστε έτσι κι αλλιώς.
Επίσης αναρωτιέμαι γιατί δεν μπουζουριάζονται ως μανιοκαταθλιπτικοί όλοι αυτοί που λένε ότι γουστάρουν να βρέχει. Να κλειστούν σε κανένα ίδρυμα υπαίθριο να πλατσουρίζουν κ να τη βρίσκουν μεταξύ τους κ να αφήσουν εμάς να καθόμαστε κάτω από τα υπόστεγα .
Α, και αφού τους αρέσει να (τους) βρέχει ας μην ξανακρατήσουν ομπρέλα γιατί δημιουργείται συνωστισμός. Ειδικά άμα είναι κοντοί. (λένε και κανένα συγνώμη, ακόμα με πονάει το μάτι μου , ύπουλη καψαλιάρα κοντή μούτζα, με τη μούφα μπέρμπερι ομπρέλα στη στάση Πανεπιστήμιο σήμερα το πρωί )
Δεν λέω ότι είναι άσχημο να είσαι μέσα και να βλέπεις τη βροχή. Ειδικά εάν δεν διπλασιαζόταν η κίνηση, δεν βρέχονταν τα καινούρια μου παπούτσια και δεν πονούσαν τα κόκαλα μου (έχω εισχωρήσει από τώρα στο συναίσθημα από αλληλεγγύη στον μεσήλικα εαυτό μου) θα τη γούσταρα κι εγώ. Α, κι αν δεν υπήρχε αυτή η γκρι κουρτίνα πάνω απτο κεφάλι μας συνέχεια και δεν ήταν όλοι τόσο μα τόσο μουρτζούφληδες.
Πράγμα εξίσου ηλίθιο. Γιατί εντάξει, ας πούμε ότι ξυπνάς κι έχεις να αντιμετωπίσεις τη μουντίλα. Δυσάρεστο. Και κρυώνεις. Δυσάρεστο. Ε με το να έχεις μούτρα και να γκρινιάζεις όλη μέρα (πιο δυσάρεστο) , ο ήλιος δεν θα βγεί.
Σκέφτομαι επίσης(το παράκανα σήμερα) πόσα τραγούδια έχουν γραφτεί για τη βροχή. Με πιο της μόδας αυτές τις μέρες, το Singing in the rain, απτην ομότιτλή παράσταση που παρουσιάζεται στο θέατρο Bandminton, όπως ευγενικά με πληροφόρησε το εξώφυλλο της σημερινής (χτεσινής;γουατέβερ) Faq.
Ε δεν μπορεί να είναι τόσο άσχημη τελικά. Όπως λένε κ οι στίχοι, the sun's in my heart. Άντε και καλό χείμώνα.

Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2009

και μετά σου λέει μην καπνίζεις




σοκ 1ο : πρόσκληση στο φέις μπουκ από την ξαδέρφη μου. (11 ετών πάει ακόμα δημοτικό)

σοκ 2ο: ούτε τα γυαλιά μου έχουν θολώσει ούτε φταίει η μυωπία : το βαμμένο πλάσμα
που ποζάρει στη φωτογραφία προφίλ σε στάση “yo” είναι ΟΝΤΩΣ η ξαδέρφη μου(11 ετών πάει ακόμα δημοτικό)- οκ αυτό είναι περίεργο

σοκ 3ο: από κάτω ένας έχει σχολιάσει «τι καυλίτσα που είσαι» (αναφερόμενος στην ξαδέρφη -11 ετών-πάει ακόμα δημοτικό επαναλαμβάνω) (wtf?)

σοκ 4ο : οι συμμαθήτριες της (απτο δημοτικό) πρέπει να έχουν κ αυτές σελίδες στο ίντερνετ, το καταλαβαίνω επειδή γράφουν παντού κάτι ακατάληπτα σε διάλεκτο που δεν αναγνωρίζω με πολλά σύμφωνα και σχεδόν κανένα φωνήεν (έτσι έγραφαν και οι αιγύπτιοι αλλά μάλλον δεν είναι εμπνευσμένο από εκεί)

σοκ 5ο : οι εν λόγω φίλες στις φωτογραφίες είναι επίσης βαμμένες σαν τραγουδίστριες σε μπουζουκτζίδικο και ποζάρουν στην καλύτερη με προτεταμένα οπίσθια και πολύ μα πολύ λακ στο μαλλί (δε νιώθω καλά)

σοκ 6o: κάτω από τη δικής της βαμμένη φωτογραφία η ξαδέρφη μου (11 ετών πάει ακόμα δημοτικό μην ξεχνιόμαστε) έχει σχολιάσει ότι ο χαρακτηρισμός καυλίτσα της άρεσε ιδιαιτέρως ενώ έναν άλλο που της είπε κάτι λιγότερο κολακευτικό τον αποκαλεί “malaka me oli tn sumasia ts le3eos” (κάποιος να μου μαζέψει το σαγόνι)

σοκ 7ο: στη φωτογραφία ενός ημίγυμνου τύπου που δεν γνωρίζω, μια άλλη πιο μακρινή ξαδέρφη (έχει κι αυτή φέις μπουκ; αυτή πρέπει να ναι μικρότερη! θυμάμαι μερικά χρόνια πριν να μου δίνει χαρτζιλίκι ο μπαμπάς της για να της κάνω baby sitting!) έχει σχολιάσει: «EINAI THEOS O POUSTIS» για να απαντήσει η «11 ετών-πάει ακόμα δημοτικό» «nai o malakas eides» (ένα ποτήρι νερό)

συμπέρασμα - σοκ 8ο: απότι φαίνεται, αυτός που την έλεγε καυλίτσα ήταν εκείνη την εποχή το αγόρι της (του είχε αφιερώσει το «μόνο για σένα» του βέρτη (inai kai gamo ta tragoudia kai afieromeno!!!!!!!) που δυο μέρες μετά όμως την πλήγωσε (ekana malakia epd o **** twra goustarei alli kai eimai xalia) εκείνη όμως δεν το βάζει κάτω (tn agapw trela re gamoto !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ♥ ♥ ) έχοντας παράλληλα και επίγνωση (einai malakas omws ki as tn agapw) και τελικά το ξεπερνάει αφιερώνοντας του το «υπάρχει ζωή και μετά από σένα» της Βανδή.

Και μη χειρότερα.

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2009

let (s) go


Η ολοκαίνουρια μου υπόσταση, που προέκυψε μάλλον απο την εξαίσια χημική ένωση καφείνης-νικοτίνης, κουνάει νευρικά το πόδι της, χτυπώντας δύο η ώρα το μεσημέρι την συμπαθητική καρέκλα του Φίλιον. Με βλέπεις; Ρωτάω το Λεό, κοιτάζοντας τον εξεταστικά πίσω απο τα υπερμεγέθη μωβ γυαλιά μου. Όχι, λέει εκείνος, κοιτάζοντας τα γυαλιά ηλίου μάλλον(αφού δε βλέπει τα μάτια μου). Καλύτερα, σκέφτομαι.

Παρόλο που έχω φάει και κοιμηθεί ελάχιστα, το σφίξιμο στο στομάχι σα να στέλνει σήματα ενέργειας σε όλο μου το σώμα, και καθώς εξασκώ το γνωστό κούνημα του ποδιού στο οποίο έχω γίνει εξπέρ, προσπαθώντας να τη διαχειριστώ, κάποιος απο το διπλανό τραπέζι φωνάζει επίμονα το φίλο του απο το απέναντι πεζοδρόμιο. Αμάν. Την επόμενη φορά θα πρέπει να θυμηθώ να μπλέξω με κάποιον Αναξίμανδρο ή Αναξαγόρα, άντε και Προτεσίλαο, για να γλιτώσω μελλοντικά παρόμοια, πολύ χαριτωμένα στιγμιότυπα.
-Πώς σε λένε; Κώστα, Γιώργο, Γιάννη; Cut.

Κλείνω τα μάτια και οραματίζομαι οτι η γραμμή που ενώνει το γαλάζιο ταμπελάκι που γραφει ΟΔΟΣ ΣΚΟΥΦΑ/SKOUFA, με το μπλε ταμπελάκι που γράφει ΑΠΟ 45--> 43, είναι η γραμμή του ορίζοντα, που όλο εξαπλώνεται, και ενώνει στην πραγματικότητα το γαλάζιο του ουρανού με το μπλε της θάλασσας.
Ηρεμώ.
Κάποιος φωνάζει "Καπετάνιε!!"(μα καλά, από πότε οι κρυφές μου σκέψεις άρχισαν να υπνωτίζουν άσχετους αγνώστους;) και ένα σκουπιδιάρικο σαλπάρει με χάρη πάνω στο τσιμέντο. Ώρα να πηγαίνουμε. Όπως λέει κι ένας φίλος, η μόνη διέξοδος είναι η θάλασσα. Κι εκεί, όπως λέω εγώ, μπορούμε να φτάσουμε.

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2009

bee


Τζιζ στα μούτρα μου...
τί τις ήθελα τις κακολογίες πασχαλιάτικο για τον μεταμονδέρνο τον καλλιτέχνη με την ηλεκτρική καρέκλα; έτσι είναι, το κάρμα το άτιμο, δεν έχει μεγάλες βδομάδες κι αργίες. Μου γύρισε λοιπόν το κακό, κι εκεί που καθόμουν στη στάση του λεωφορείου το πρωί, ήρθε μια με-λυσσάρα και κάθησε πάνω στο ντεκολτέ μου. Και να φωνάζω και να τσιρίζω και να χτυπιέμαι σαν ξεχαρβαλωμένο και το μόνο που πέτυχα ήταν να τρυπώσει πιο βαθιά στη μπλούζα μου. Ιιιι, θα παρανοήσω, και κανένας να μη με βοηθάει, δηλαδή αν είχα αλλεργία και με είχε τσιμπήσει θα ξεψυχούσα εκεί μπροστά απ'το περίπτερο στη στάση Ερυθρός Σταυρός. Δε μπορούμε να σε βοηθήσουμε κιόλας, θα μας παρεξηγήσουν... ξερογλύφεται ένα άλουστο μεσήλικο πλάσμα με γυαλιά. Ααα, πως κάνεις έτσι κοπέλα μου, απορεί μια άλλη. Τσίμπα τη, τσίμπα τη!! Έφυγε τελικά. Η μέλισσα. Στα διάλα, δεν κάνει να βρίζω έχω και γενέθλια. Χρόνια μου πολλά. Εγινα 20. Αλλάξαμε κατηγορία. Στα διάλα. Άιντε να δούμε τι θα γίνει σε αυτή την πίστα γιατι η προηγούμενη ήταν λίγο λουλούδω. Πάλι έβρισα. Μερντ!

Τρίτη, 14 Απριλίου 2009

τζιιιζζζ....τζιζους


αα, η πολλή νηστεία και αποχή δεν κάνει καλό, τα λεγα εγώ...
ένας επίσκοπος στην πόλη Gap (εκεί οι κάτοικοι φοράνε μόνο χρώματα και ρίγες, πολλές ρίγες, και φουτεράκια με κουκούλες απο τα κλασικά,ξέρεις) της Γαλλίας, αποφάσισε να προσελκύσει πιστούς, εκθέτοντας μέσα στην εκκλησία ένα άγαλμα του χριστού , σε ρίαλ μέγεθος, πάνω σε ηλεκτρική καρέκλα...
είδαν το χριστό ηλεκρισμένο φαντάρο οι άνθρωποι...

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2009

Οι ζωές των άλλων


Αναδημοσίευση από το παλιό μου blog,

Σάββατο, 29 Μάρτιος 2008

Δεν θα τα καταφέρεις. Πού το ξέρεις;
Είναι δύσκολο. Και τι είναι εύκολο;
Θα πεθάνεις στην ψάθα. Μέντιουμ είσαι;
Καλά κρασιά... τρελλή είσαι; Μπορεί. Σ'ενοχλεί;
Κι εγώ προσπάθησα αλλά δεν... Κι επειδή απέτυχες εσύ σβήστηκε η λέξη επιτυχία απο το λεξικό;
Ο τάδε που ήθελε να κάνει κάτι παρόμοιο... Ο τάδε δεν είναι εγώ.
Χάνεις τον καιρό σου. Με το να προσπαθώ για αυτό που νομίζω πως θα με κάνει ευτυχισμένη; Τι λες, αλήθεια; Εσύ δεν έχεις προσπαθήσει ποτέ έ; Γι'αυτό τώρα μιζεριάζεις με τη ζωή σου και σ'ενοχλεί η δική μου.


Και συνεχίζεται η ατέλειωτη κριτική για τη ζωή των άλλων. Με ενδιαφέρον, με εμπάθεια, με αγάπη, με θυμό, με ζήλεια, με δυσπιστία.

Στη ζωή μας ο Θεός ή ό,τι υπάρχει εκεί πάνω μας έδωσε μόνο μια ζωή να διαχειριστούμε . Τη δική μας. Και ο καθένας επιλέγει και πορεύεται σύμφωνα με τα πιστεύω του, τις ανάγκες του, την εξυπνάδα του, τους φόβους του, ό,τι διαθέτει τελος πάντων.

Οι επιλογές μου στη σύντομη ζωή μου μέχρι τώρα με έχουν απογοητεύσει αρκετές φορές. Με έχουν πληγώσει και προδώσει. Κι έχω μετανιώσει,όπως όλοι, έχω χτυπήσει το κεφάλι μου στον τοίχο (μεταφορικά και κυριολεκτικά) ,έχω σιχτιρίσει την ώρα και τη στιγμή που δεν το διπλοσκέφτηκα.
Μέχρι τώρα όμως, δεν έχω μετανιώσει ποτέ περισσότερο, ποτέ πιο έντονα, ποτέ πιο απελπισμένα, απο τις φορές που άφησα τη ζωή που δεν έζησαν οι άλλοι να επηρεάσει τη ζωή που ήθελα να ζήσω εγώ.

Η ευθύνη.. βάρος ίσως αλλά και φοβερή ανακούφιση.

Κανείς δεν είναι σε θέση να κρίνει τί μπορώ ή δεν μπορώ να κάνω εγώ.
Ούτε κι εγώ καμιά φορά, αλλά εγώ έχω την επιλογή να προσπαθήσω, για να μάθω, επιλογή την οποία απολαμβάνω ιδιαίτερα και την οποία παρακαλώ τους διάφορους αγαπημένους μου ανθρώπους να μην προσπαθούν μάταια να μου στερήσουν διότι έχω την κακή συνήθεια να κουφαίνομαι κατά βούληση .
Και κρίμα είναι να χαλάνε το σάλιο τους και το χρόνο τους την ώρα που θα μπορούσαν κάλλιστα να ασχοληθούν με κάτι πιο ουσιώδες. Τη δική τους ζωή, για παράδειγμα.

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2009

you can never hold back spring


You can never hold back spring
You can be sure that I will never
Stop believing
The blushing rose will climb
Spring ahead or fall behind
Winter dreams the same dream
Every time

You can never hold back spring
Even though you've lost your way
The world keeps dreaming of spring

So close your eyes
Open you heart
To one who's dreaming of you
You can never hold back spring
Baby

Remember everything that spring
Can bring
You can never hold back spring