art athina

Art Athina – η έκθεση

Το λέει και η λέξη. Τέχνη στην Αθήνα. Τι, έχει πεθάνει; Φίλε και φιλότεχνε αναγνώστη, πλανάσαι πλάνην οικτράν. Η τέχνη στην Αθήνα δεν έχει πεθάνει καθόλου. Δε το λέω εγώ, το λένε οι ειδικοί -ο εικαστικός Δημήτρης Αντωνίτσης που μίλησε στην φετινή Art Athina: Η τέχνη, λέει, είναι σα μια γάτα. Πέφτει από το κτίριο, αλλά στέκεται στα πόδια της. Απλώς, πρέπει να καταλάβουμε ότι στην Ελλάδα η γάτα αυτή δεν είναι εφτάψυχη. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή. Στην περυσινή φουάρ που διεξήχθη στον ίδιο χώρο, στο κλειστό Π.Φαλήρου, δεν είχα πάει. Ούτε και φέτος θα πήγαινα για να πω και την πικρή μου, άτεχνη αλήθεια, αν δε με έσερνε ο φίλος Π. στα εγκαίνια. Τέλος πάντων, φτάνουμε που λες στο γήπεδο. Με ταξί, ευτυχώς, γιατί τα αυτοκίνητα σφάζονταν στην ποδιά του παρκαδόρου για μια θέση στο parking και δεν κουνιόταν φύλλο. Η διοργάνωση, λέει, που λαμβάνει χώρο τα τελευταία 16 χρόνια, είχε 30% περισσότερο κόσμο από πέρυσι. Ωιμέ, κατακαημένο τακούνι, κοιμήσου ήσυχα στο κουτί σου και ξέχνα τα βασανιστήρια που πέρασες στο χαλίκι έξω απ’το TaeKwonDo. Μπήκαμε μέσα (μικρή καθυστέρηση για να βρουν τις προσκλήσεις μας, αλλά δε το σημειώνω στα αρνητικά γιατί συνοδεύτηκε από ευγενές χαμόγελο) και επιθεωρήσαμε την έκθεση από ψηλά- στο κάτω μέρος του γηπέδου ήταν τοποθετημένα μεγάλα, άσπρα χωρίσματα που οριοθετούσαν το χώρο της καθεμιάς από τις 58 γκαλερί. Σα μικρά δωματιάκια με πίνακες και εικαστικές δημιουργίες. Τριγύρω τιτίβιζαν οι μελισσούλες, με το γνωστό ύφος-προσήλωση-μπροστά στο έργο, τα χείλη σουφρωμένα μπροστά, τα δάχτυλα να χαιδεύουν ελαφρά το πηγούνι. Οι μελισούλες χωρίζονταν χοντρικά σε τρεις κατηγορίες: Αμφιέσεις τύπου σας παρακαλώ θαυμάστε την υπερπαραγωγή στο κεφάλι μου όσο εγώ χαζεύω δήθεν αδιάφορα το υπερπέραν, φρικότεχνες φάτσες τύπου διπλανέ μη με ενοχλείς εδωπέρα αναβαθμίζω το επίπεδο μου, και φυσικά κυρίες >50 τύπου έριξα μια πρόχειρη τουαλέτα με ουρά πάνω μου και βγήκα κρατώντας τον πρέσβη απ’το χέρι. Οι υπόλοιποι συνωστίζονταν στο μπαρ (μεγάλη πετυχεσιά τα free drinks) και χάζευαν τα εκθέματα των πολιτιστικών φορέων που φιλοξενούνταν στο πάνω μέρος. Το βλέμμα μας τράβηξαν οι φωτογραφίες στο stand του Ozon Magazine και η έκθεση Βιβλία Ελλήνων Καλλιτεχνών: Σύγχρονες Εικαστικές Δημιουργίες, με τα βιβλία ως αποτέλεσμα καλλιτεχνικής παραγωγής.
Κατεβαίνοντας προς τα κάτω, προσπεράσαμε τους πρόσχαρους Κυπρίους με τη must ροζ κονκάρδα «I Love Cyprus But Cyprus Doesn’t Love Me», και άρχισε ο αγώνας μπας και μπορέσουμε να τα δούμε όλα .Μάζεψε καλή μου το λέλουδο από το μαλλί σου να θαυμάσει κι ο λαός τη δουλειά του καλλιτέχνη! Μη μου στέκεσαι μες τη μέση μέχρι να σε πάρει ο φωτογράφος! Με τα πολλά, καταφέραμε να κάνουμε ένα τουρ. Πολύ ωραία η έκθεση, με δυνατότερο νομίζω κομμάτι αυτό του αγαπημένου μου Βλάσση Κανιάρη, που καταδίκασε τη συνενοχή όλων σε ό,τι συμβαίνει γύρω μας με την εικαστική του παρουσίαση. Πολύ μου άρεσαν επίσης οι χάρτινες δημιουργίες της Ζωής Κεραμέα (Kouros Gallery) και οι αλουμινένιες της Βερολινέζας Angela Mewes (Nice & Fit). Το αισθητικό αποτέλεσμα, βασιζόμενο κυρίως στην ποικιλία των τεχνοτροπιών και των αντιλήψεων, ήταν κάτι παραπάνω από ικανοποιητικό. Well done.
Παρατράγουδο: φρικότεχνη γκαλερίστα, πάνω στο ψηστήρι για να πείσει κάποιον να αγοράσει ένα έργο, κάνει την εξής παρομοίωση που περνάει στην ιστορία: "Το καλό με ένα έργο τέχνης, είναι ότι το αγοράζεις και δεν πληρώνεις τίποτα άλλο μετά. Ενώ αν αγοράσεις ένα κότερο, σε ταράζουν στους φόρους"
..Και το θετικό: την επομένη των εγκαινίων, το κοινό μαγικά μετετράπη σε απλό, καθημερινό κόσμο που πήγε στην Art Athina επειδή ήθελε όντως να θαυμάσει τα έργα και όχι να στηθεί για να τον φωτογραφήσουν. Περίεργο;


Art Athina - το party

Και επειδή ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές, (ή μάλλον όπου γάμος και χαρά), φυσικά επιστρέψαμε και για το πάρτυ. Όσοι έζησαν τις ένδοξες μέρες του Guru, περιγράφουν το πάρτυ του το Σάββατο το βράδυ στο Art Athina σα το reunion που περίμεναν τόσο καιρό. Η αλήθεια είναι πως ήταν ο,τι πιο ζωντανό έχουμε βρεθεί πρόσφατα. Παρά το ότι δεν γινόταν σε εσωτερικό χώρο, το κέφι νίκησε τον αέρα που λυσσομανούσε, η μουσική ήταν απλώς φανταστική και ακόμη και οι πιο ντροπαλοί ξεβιδώθηκαν στο χορό. Και του χρόνου!

Δημοσ. στη FAQ στις 19.05

Η φωτογραφία είναι απο το Velvet Magazine

προσοχή, γρατζουνάει

Μπήκα μες την αίθουσα μην έχοντας ιδέα για το τί θα συναντήσω. Για την Έκθεση Μορφολογίας Γάτας, στην "Τεχνόπολις", ήξερα οτι θα είναι η μεγαλύτερη που έχει διεξαχθεί μέχρι στιγμής στη χώρα μας,οτι οι κριτές θα προέρχονται απο το εξωτερικό, κι ότι θα έχουμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε σπάνιες ράτσες γατών. Το πλέον σπάνιο πάντως μέσα στο χώρο ήταν το οξυγόνο. Η αποπνικτική ατμόσφαιρα μας γρατζούνισε τα ρουθούνια και η ζέστη κόλλησε πάνω στα ρούχα μας. Και καλά εμείς. Κάθε τρεις και λίγο βγαίναμε έξω για… ανεφοδιασμό. Τα έρμα τα τετράποδα, παγιδευμένα μέσα στα σιδερένια κλουβιά πίσω απο τα κάγκελα των οποίων κάποιοι τα θαύμαζαν, πού να πάνε; Τι κι αν ορισμένα απο τα κουτιά αυτά ήταν ντυμένα με ροζ τούλια κι άλλες τέτοιες κιτσαρίες για να γίνουν πιο θελκτικά στους ανθρώπους; Τι κι αν ορισμένα απο τα κουτιά αυτά φιλοξενούσαν ζώα των οποίων η τιμή έφτανε το ενάμισι χιλιάρικο; Εκείνα δε φάνηκαν να εκτιμούν την καλλιτεχνική πινελιά ή να κολακεύονται απο την τιμή που τους είχαν ορίσει. Για τις γάτες, το κιτς κλουβί-λατέρνα έμοιαζε, μάλλον, πάλι με κλουβί. Κατά το μεσημεράκι που φτάσαμε εμείς( οι έκθεση λειτουργούσε απο το πρωί του Σαββάτου και της Κυριακής), ήταν ήδη σε κατάσταση νιρβάνα, και μάταια οι ιδιοκτήτες ή εκτροφείς τα ξεγέλαγαν (προσπαθούσαν να τα ξυπνήσουν)με κάτι φουντωτά ραβδάκια για να βγουν φωτογραφία. Οι διάφοροι "φιλόζωοι" περιφέρονταν βγάζοντας κραυγές θαυμασμού για τα ημιλιπόθυμα ζωάκια, αγόραζαν με πάθος τροφές και γατο-αξεσουάρ απο τους χορηγούς που είχαν στήσει διάφορα σταντς, ενώ ταυτόχρονα έκαναν με σχεδόν ρυθμικές κινήσεις αέρα με το πρόγραμμα ( η ατμόσφαιρα που λέγαμε). Το οποίο πρόγραμμα φυσικά (στην Ελλάδα βρισκόμαστε) δεν είναι να πεις οτι τηρήθηκε κατά γράμμα, αφού όταν ήρθε η ώρα οι εγχώριοι κριτές (οι άλλοι δεν ήρθαν λόγω της γνωστής σκόνης) να κρίνουν, μέχρι να ακούσει ο εκτροφέας/ιδιοκτήτης το όνομα και να φέρει το ημιλιπόθυμο γατί, να να διαπιστωθεί αν το γατί θα διαγωνιστεί ή το έχουν πάρει κι έχουν φύγει γιατί ήταν αυτά που δίδονταν προς υιοθεσία και βρήκε γονείς, είχες βαρεθεί να διαβάζεις τις φωτοτυπίες/ αγγελίες πώλησης για εξωτικά γατάκια κι είχες βγει έξω για τη δόση οξυγόνου. Αφού λοιπόν η Φωτεινή Πιπιλή απένειμε συμβολικά ένα βραβείο, αφού ρωτήσαμε τους διοργανωτές πόσα γατάκια ήταν ακόμη να διαγωνιστούν αλλά ούτε αυτοί ήξεραν, και αφού ήδη είχαμε φάει ένα δύωρο μέσα στο σχεδόν-θερμοκήπιο, φύγαμε. Στο δρόμο προς την έξοδο, ρώτησα τον ιδιοκτήτη μιας γάτας ράτσας η οποία είχε βγει νοκ-άουτ και κυριολεκτικά είχε… σηκώσει τα πόδια ψηλά, αν την πείραξε η ζέστη, και πήρα την εξής αποστομοτική απάντηση: "Ε, τι να κάνουμε… και στο σπίτι το καλοκαίρι έτσι (ντάγκλα; ) είναι… Μήπως έχουμε κι air condition ;"

Δημοσ. στο περιοδικό VetoMag στις 25.4.10

twitt-y

Όταν πέρασα τα σήματα στην οδήγηση, το πρώτο «Καλοδιπλώματη!» το άκουσα (ή μάλλον το διάβασα) από επαφή στο Twitter, όχι από φίλο. Κι αυτό γιατί το «πέρασα!!!» το ανέβασα πρώτα στο Twitter και μετά το προώθησα σε οικογένεια, φίλους και αμόρε. Τους το χρωστούσα, άλλωστε, αφού λίγα δευτερόλεπτα πριν μπω στην αίθουσα, την απορία της τελευταίας στιγμής (που τελικά έπεσε κιόλας) μου την έλυσαν κάποιες από τις επαφές που «ακολουθώ», σε κλάσματα δευτερολέπτου. Διότι, οι φίλοι και γνωστοί σου μπορεί να δουλεύουν ή να κοιμούνται ή να έχουν το κινητό τους στο αθόρυβο, αλλά στο Twitter θα βρεθεί πάντα- μα πάντα, και τις πιο παράξενες ώρες, κάποιος ξενύχτης ή πρωινός τύπος που βαριέται στη δουλειά ή χαζεύει απ’το κινητό του λίγο πριν πέσει για ύπνο, για να μοιραστείς μαζί του τη σημαντική ή ασήμαντη είδηση που διάβασες, το ανέκδοτο που άκουσες, το ότι σε πονάει το δόντι σου ή μαγείρεψες πρώτη φορά παστίτσιο χωρίς να το κάψεις. Οι επαφές που «ακολουθείς» είναι τα δημόσια πρόσωπα ή απλοί χρήστες, εφημερίδες, οργανισμοί κλπ των οποίων λαμβάνεις τις ενημερώσεις. Ενημερώσεις σύντομες όσο και οι 140 χαρακτήρες που σου επιτρέπεται να χρησιμοποιήσεις: στο Twitter όλα λέγονται κοφτά και σε ταχύτητες που δεν τις προλαβαίνεις- για την ακρίβεια, αν η πρόταση που προηγήθηκε ήταν ενημέρωση θα έπρεπε να της κόψω 19 χαρακτήρες, πριν τη δημοσιεύσω, και όσο εγώ την πληκτρολογούσα, η Γιόκο Όνο (http://twitter.com/yokoono) είχε προλάβει να παρακινήσει τους followers της να βοηθήσουν τους πληγέντες από το σεισμό στη Χιλή, 7 φορές!

Η οικονομία χρόνου, το «ζωντανό ίντερνετ» θεωρείται από πολλούς το κλειδί της επιτυχίας της συγκεκριμένης διαδικτυακής πλατφόρμας. Για να ενημερωθείς, αντί για την καθιερωμένη βόλτα στα δημοσιογραφικά sites, μπορείς απλά να επιλέξεις να «ακολουθήσεις» τους φορείς από τους οποίους προτιμάς να λαμβάνεις ειδήσεις, και να πατήσεις το Home. Εκεί, στο μισό χρόνο που θα μου έπαιρνε η πλάγια ανάγνωση μιας οποιασδήποτε σελίδας στο νετ, έμαθα σήμερα το πρωί ότι ένα λουλούδι που ο θιβετιανός μύθος λέει ότι ανθίζει κάθε 3.000 χρόνια, άνθισε κάτω απ’το πλυντήριο μιας μοναχής στην Κίνα, ότι «O σεισμός της Χιλής είναι ο 5ος μεγαλύτερος που έχει καταγραφεί απ' το 1900», και ότι αύριο απεργούν οι περιπτεράδες. Α, και ότι ο ο μικρός γιος του Χάρρυ Κλυνν είναι ίδιος ο πατέρας του αλλά αυτό μάλλον μπαίνει στην άλλη κατηγορία. Την κατηγορία που θέλει τους χρήστες του Twitter να ακολουθούν τουλάχιστον από δέκα πρόσωπα της δημοσιότητας, να αναδημοσιεύουν τακτικά τις ενημερώσεις τους (retweeting), να τους στέλνουν χρόνια πολλά στα γενέθλια τους, να τρυπώνουν στον κόσμο τους γενικώς. Όταν, για παράδειγμα, η Ελίζαμπεθ Τέιλορ (http://twitter.com/DameElizabeth )μπήκε στο χειρουργείο για την καρδιά της, το συγκινητικό μήνυμα που άφησε στη σελίδα της στο Twitter “ Dear Friends, I would like to let you know before it gets in the papers that I am going into the hospital to have a procedure on my heart”, προκάλεσε τεράστιο κύμα συμπαράστασης από τους 200.000 ιντερνετικούς φίλους της, οι οποίοι, όσο να’ναι, ένιωσαν πιο σημαντικοί από τους υπόλοιπους που «απλά θα το διάβαζαν στην εφημερίδα». Από τις πιο εθισμένες-στο-Twitter φιγούρες του δημόσιου χώρου είναι ο Πάολο Κοέλιο (http://twitter.com/paulocoelho), τον οποίο κοντεύω να διαγράψω από αυτούς που ακολουθώ, γιατί με έχει κουράσει! Όποια ώρα κι αν συνδεθείς, κάτι θα έχει δημοσιεύσει, πρώτα στα ισπανικά και μετά στα αγγλικά. Έχω σοβαρές αμφιβολίες για το πότε κοιμάται. Η τελευταία του δημοσίευση (πριν 4 λεπτά), έλεγε: «Current status: write/walk/tweet to relax/write/tweet to relax/shower/walk/eat//write/tweet to relax/write/write/write/tweet to relax.» Ο Άστον Κούτσερ πάλι(http://twitter.com/aplusk),ίσως ο πιο δημοφιλής celebrity στην Twitterland ,με τα 4μιση εκατομμύρια φίλων, δε φαίνεται να μη νιώθει άνετα όταν η αγαπημένη του Ντέμι Μουρ (http://twitter.com/mrskutcher ) υπογράφει ως Κυρία Κούτσερ και τον αποκαλεί «μωρό της» μπροστά στα 2μιση εκατομμύρια δικών της φίλων. Μάλλον τα έχουν βρει στο ρομαντισμό , διότι και εκείνος μας έχει συνηθίσει σε δημοσιεύσεις τύπου «Αν δεν υπήρχε αγάπη δε θα υπήρχε τίποτα» και άλλα τέτοια ποιητικά. Πέρα από το παιχνίδι της κλειδαρότρυπας όμως, το Twitter σαν καινούριο μέσο διακίνησης της πληροφορίας έχει πετύχει ότι διαφημίζουν ματαίως ότι προσφέρουν όλα τα υπόλοιπα μέσα ενημέρωσης ανεξαιρέτως: έχει απεκδυθεί την έννοια της υποκειμενικότητας. Μέσα σε 140 χαρακτήρες ίσα που χωράει να στριμωχθεί η είδηση, χωρίς να μένει χώρος για τη γνώμη του προσώπου που τη γράφει. Όταν πρόκειται για πραγματικό γεγονός (στην Ελλάδα το έχουμε δει ήδη από τα επεισόδια το Δεκέμβρη του 2008 όπου η κινητοποίηση ήταν αστραπιαία) το Twitter το εκτοξεύει από τη μια γωνιά του πλανήτη στην άλλη ώσπου να πεις «έγινε», ακριβώς διότι δεν χαραμίζει χρόνο και χώρο για τις φιοριτούρες. Αυτό είναι τόσο σωτήριο όταν η είδηση είναι αληθινή, όσο τρομακτικό όταν η είδηση είναι ψεύτικη (τα λεγόμενα hoaxes). Όταν πριν από λίγο καιρό κάποιος αποφάσισε να αναδημοσιεύσει μια ψεύτικη είδηση, που είχε πρωτοδει το φως της δημοσιότητας το 2004 και ήθελε το Τζόνι Ντεπ νεκρό, τα updates τύπου «ΘΕΕ ΜΟΥ πέθανε ο Τζόνι Ντεπ;; οοοοχιιιι» κατέκλυσαν το Twitter, αναγκάζοντας τον ίδιο τον ηθοποιό να δηλώσει σύμφωνα με το www.mirror.co.uk “Twitter?Χαίρομαι που δε συμμετέχω σ’αυτό. Θα προτιμούσα να διαβάσω ένα βιβλίο!” και επιβαρύνοντας φυσικά την εικόνα του site.

Τέλος,όπως συμβαίνει σε όλα τα νέα social media, όποιος αποφασίζει να ακολουθήσει την εξέλιξη του, καλό θα είναι να κάνει μια μικρή έρευνα πρώτα, σε σχέση με τα οφέλη που θα αποκομίσει από αυτό και το μέτρο που μπορεί να χρειαστεί να επιβάλλει στον εαυτό του. Γιατί μπορεί ο κόσμος του Twitter να κινείται με διαστημικές ταχύτητες, αλλά το ίδιο συμβαίνει και με τον έξω κόσμο, ο οποίος εκτός από εικόνες και γραφικά μας προσφέρει ανθρώπινη παρουσία και τις μυρωδιές της άνοιξης. (Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να τονίσω πως, όταν συνειδητοποίησα ότι πέφτοντας για ύπνο, δεν άκουγα την καληνύχτα του προσώπου δίπλα μου γιατί είχα το πρόσωπο μου κολλημένο στην οθόνη του κινητού χαζεύοντας στο Twitter, έκανα να το ξαναχρησιμοποιήσω μήνες μέχρι να σιγουρευτώ ότι…. είμαι καθαρή).

Δημοσ. στο VetoMag

Ελίζα Συναδινού

για ποια ΑΜΕΑ μιλάς ;

Για ποια ΑΜΕΑ μου μιλάς;

Για τις ανάγκες του ρεπορτάζ, χρειάστηκαν πάνω από τέσσερις ώρες στο αναπηρικό καροτσάκι, τρεις φορές να βάλω τα κλάματα, πολύ περισσότερες να κινδυνέψω να με πατήσει αυτοκίνητο, και σχεδόν σε κάθε δεύτερη γωνία του κέντρου να φάω τα μούτρα μου. Όμως, μόλις τρία λεπτά μου πήρε, για να καταλάβω πόσο άγριο είναι για κάποιον με προβλήματα κίνησης, να αντιμετωπίσει τη ζούγκλα της Αθήνας πάνω στο αναπηρικό του αμαξίδιο. Ήταν όταν βρέθηκα ακινητοποιημένη και ανήμπορη στη μέση του δρόμου γωνία Ακαδημίας και Ομήρου, έχοντας ξεκινήσει από το ΙΚΑ στην Ακαδημίας, γιατί απλά δεν μπορούσα να περάσω απέναντι. Βλέπετε, την προσπάθεια μου να περάσω το δρόμο, σαμποτάριζαν η ανύπαρκτη διάβαση στη μία πλευρά, που ήταν τόσο απότομη που έμοιαζε περισσότερο με εμπόδιο, και η καλυμμένη από σκουπίδια διάβαση στην άλλη. Και κάπως έτσι συνεχίστηκε, από την Ακαδημίας στην Ομήρου και τη Σκουφά μέχρι και την πλατεία Κάνιγγος. Μια διαδρομή που έχει πολλές φορές χρειαστεί να κάνω, για τις πιο απλές δουλειές στο κέντρο. Αλλά αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά. Κάθε γωνιά και εμπόδιο. Κάθε φανάρι και αγωνία. Θα το προλάβω; Θα κατέβω το πεζοδρόμιο χωρίς να πέσω, αφού δεν υπάρχει ειδική ράμπα, θα ανέβω στο επόμενο πριν στρίψει κάποιος και με πατήσει γιατί δε βλέπει; Πως θα περάσω πάνω απ’το βουνό σκουπιδιών που καλύπτει τη διάβαση; Πως θα περάσω από εδώ που ο μάγκας με το μηχανάκι το κότσαρε ολόκληρο πάνω στο πεζοδρόμιο; Πως θα προσπεράσω το παρκαρισμένο τζιπ μπροστά στη διάβαση;
Διότι για αυτόν που κινείται πάνω στο καροτσάκι, ο Ελληναράς που έχει παρκάρει μπροστά στη διάβαση δεν είναι ακόμα ένα γαϊδούρι. Είναι αυτός που τον έχει καθυστερήσει απίστευτα από την δουλειά του, αυτός που τον έχει κάνει να νιώσει ανήμπορος καθώς δεν μπορεί να περάσει από πουθενά αλλού και οι ρημάδες οι ρόδες δεν σκαρφαλώνουν πεζοδρόμια, είναι αυτός που έχει θέσει σε κίνδυνο μέχρι και τη ζωή του, αναγκάζοντας τον να κάνει μανούβρες ανάμεσα στα αυτοκίνητα που τρέχουν σαν τρελά- και όλοι ξέρουμε πόσο προσεκτικοί είναι οι Έλληνες οδηγοί.

Καθοριστική στιγμή… όταν έφτασε η ώρα να επιβιβαστώ στο λεωφορείο. Για ποια ράμπα μιλάμε; Εδώ για να ανοίξει η πόρτα και να μπω, κινητοποιήθηκαν οι μισοί επιβάτες, όπως μπορούσε ο καθένας: άλλος κοπανούσε την πόρτα απέξω, άλλοι φώναζαν κι έκαναν νοήματα στον οδηγό, άλλοι σήκωσαν τελικά το καροτσάκι για να με βάλουν μέσα…
Τότε ήταν που έμπηξα το προαναφερθέν κλάμα. Από τη συγκίνηση. Τότε, όταν πήγε να με πατήσει ένα αυτοκίνητο γιατί δεν με είχε δει και το καροτσάκι γλιστρούσε στην κατηφόρα μπροστά του, (από το φόβο και την αίσθηση ανικανότητας), και όταν κάποιοι ηλικιωμένοι στα Εξάρχεια με βοήθησαν να ανέβω σε ένα πεζοδρόμιο όλοι μαζί. Η αλήθεια είναι ότι, όπως κατεβαίναμε προς Εξάρχεια, τα σκουπίδια αυξάνονταν, αλλά το ίδιο συνέβαινε και με την ανθρωπιά. Όσο πιο πολύ πλησιάζαμε προς την πλατεία Κάνιγγος, τόσο πιο συχνά συναντούσαμε στο δρόμο μας ανθρώπους πρόθυμους να μας βοηθήσουν. Τυχαίο ή όχι;
Όχι, η ανθρωπιά στους δρόμους της Αθήνας δεν έχει πεθάνει. Οι δρόμοι της Αθήνας πεθαίνουν κάθε μέρα τους ανθρώπους της. Δεν είναι τα σκουπίδια, δεν είναι τα παρκαρισμένα. Είναι ότι σε διώχνουν μακριά, όλα, συνεχώς. Σε πληγώνουν. Σου στερούν την αξιοπρέπεια σου. Είτε κινείσαι με καροτσάκι και αγωνιάς για το τι σε περιμένει στο τέλος του δρόμου, είτε παρκάρεις το αυτοκινητάκι σου και ούτε που προσέχεις τη διάβαση. Δε βαριέσαι; Όχι δε βαριέσαι. Δε βαριέμαι. Δεν πρέπει να βαριόμαστε.
Ps. Διαβάστε για τα νομικά δικαιώματα των αναπήρων στο
http://www.disabled.gr/lib/?p=7504

δημοσιεύτηκε στο VetoMag στις 25.12.08
Ελίζα Συναδινού esinadinou@eveto.gr

booze ούκι

Βρεθήκαμε στο κέντρο που εμφανίζονται ο Δημήτρης Μητροπάνος και η Πέγκυ Ζήνα και ανατρέψαμε τις προκαταλήψεις μας για τα μπουζούκια

Η πρώτη μου επιλογή το βράδυ μιας κουρασμένης Παρασκευής δεν ήταν σίγουρα τα μπουζούκια. Η τελευταία φορά που είχα ακούσει το Δημήτρη Μητροπάνο ήταν τότε που είχε καεί το Καλλιμάρμαρο όταν βγήκε εκείνος και μόνο εκείνος, ανάμεσα στα μεγάλα ονόματα που παρέλασαν το ίδιο βράδυ. Τότε που με είχε κάνει να κλάψω σα να μην υπάρχει αύριο. Όσο κι αν τον αγαπώ όμως, κι όση περιέργεια κι αν θα μπορούσα να έχω για να δω πως είναι η Πέγκυ Ζήνα στη σκηνή (όλοι έλεγαν ότι θα εκπλαγώ), μια προκατάληψη την είχα για να πω την αλήθεια. Λάθος.
Κατά τις 11 παρά που φτάνω στην Ιερά Οδό, ο κόσμος έχει ήδη σχηματίσει ουρά, η οποία από μόνη της πρέπει να έχει ξοδέψει τόση λακ όση κι ένα κομμωτήριο σε μια βδομάδα. Το dress code για τις γυναίκες περιλαμβάνει φορέματα με κορδόνια, animal print λεπτομέρειες και πολύ -μα πολύ-στρας. Ανεβαίνοντας στα καμαρίνια, αναρωτιέμαι από πού ψωνίζουν κι αν έχω κάνει κάτι λάθος που δεν έβαλα εκείνο το φόρεμα που είχα αγοράσει για ένα γάμο. Το ξεχνάω μπαίνοντας στα καμαρίνια των μουσικών, που χωρίζονται με μια επιγραφή σε καπνιζόντων και μη (!). Οι μη καπνίζοντες κάνουν πρόβα με τα μπουζούκια τους, ενώ οι προχωρημένοι θεριακλήδες είναι μαζεμένοι πάνω από ένα laptop και παίζουν Farmville στο Facebook. Στο χώρο του Δημήτρη Μητροπάνου, σνομπάρω την εντυπωσιακή πολυθρόνα που θυμίζει κορμό δέντρου και το μάτι μου πέφτει στην κολλημένη στην πόρτα φωτογραφία: εκείνος χαμογελαστός, και η γυναίκα του Βένια του δίνει ένα φιλί στο μάγουλο. Ένα φιλί που του χαρίζει πάντα, δευτερόλεπτα πριν βγει στη σκηνή, κάθε βράδυ, κάθε φορά που έρχεται η σειρά του να τραγουδήσει. Ο ίδιος κάθεται σε μια καρέκλα και κοιτάζει σεμνός και σκεφτικός το τσιγάρο, που αρνείται πεισματικά να κόψει. Ήρεμος. Μόνη ανησυχία του, να μην αργήσουν να βγουν στη σκηνή, καθώς η Πέγκυ Ζήνα, ταλαιπωρημένη από κάποιο συνάχι, κάνει ασκήσεις για τη φωνή της. Στις 11: 29 τελειώνουν οι ασκήσεις, στις 11:30 έχουν βγει στη σκηνή για το πρώτο τους τραγούδι. Την παρακολουθώ λαμπερή: πόσοι από τους 2.000 ανθρώπους που βλέπουν την ίδια εικόνα με μένα έστω υποψιάζονται ότι πριν 30 δευτερόλεπτα αυτή η εντυπωσιακή παρουσία «έκανε τα ανεβάσματά της» σα μαθήτρια σε ωδείο; Δεν προλαβαίνει να τελειώσει το πρώτο τραγούδι, οι λουλουδούδες μαζεύονται στη σκάλα σαν μπαλέτο και όλες μαζί κατευθύνονται προς τη σκηνή. Οι τραγουδιστές ευχαριστούν με ένα νεύμα τους σπόνσορες με τα λέλουδα και συνεχίζουν . Όταν τελειώνει το πρώτο μέρος βρίσκομαι ξανά στο καμαρίνι του Δημήτρη Μητροπάνου. Για τα επόμενα τρία τέταρτα που τον έχω απέναντι μου,δεν θέλω να τον ρωτήσω τίποτα. Το μόνο που νιώθω την ανάγκη να του πω, είναι ευχαριστώ, για αυτό το μαγικό τρέμουλο που μου χάρισε. Τον παρακολουθώ να αστειεύεται, να γελάει, να σιωπεί, να δένει τη γραβάττα του και ξεσκονίζω το λεξιλόγιο συναισθημάτων μου, για να περιγράψω κάπως αυτό που ένιωσα, να το πω κι εγώ όπως σίγουρα το έχουν πει τόσοι και τόσοι πριν από μένα. Όμως όσο κι αν ψάχνω, δεν μπορώ να βρω μια λέξη που να τα χωράει όλα μέσα, να μην αδικεί τίποτα. Το δεύτερο δικό του μέρος είναι συγκλονιστικό.
όμως δεν έχω πει ακόμα το αντίο
άκου, ακόμα ζω
Είμαι φωτιά κεραυνός και αστραπή
η καταιγίδα που φέρνει βροχή
είμαι ένας ήχος που ζει στη σιωπή
άκου, έχω φωνή
Τραγουδάει, σφίγγεται, φωνάζει, η φωνή του ξεσκίζει και το τελευταίο σου κύτταρο και κάνει το μεδούλι σου να τρέμει, σηκώνει την κάθε τρίχα σου να βαρέσει προσοχή. Ακόμα και να μη σε τρώει καημός, τον ζωντανεύει, σου ξεγυμνώνει ό,τι έχεις μέσα σου και στο φέρνει απέναντι σου, να αντιπαρατεθείς μαζί του. Όταν, δε,έρχεται η στιγμή του πολυαναμενώμενου ζειμπέκικου στη «Ρόζα», το μαγαζί καίγεται. Νομίζεις ότι θα πέσει το πάνω διάζωμα να σε πλακώσει. Καληνυχτίζει σεμνά, πνιγμένος σε λουλούδια και αλαλαγμούς λατρείας. Η ώρα κοντεύει τρεις κι αρχίζουν να φεύγουν οι πρώτοι αναψοκοκκινισμένοι, με τις γραβάτες και τα τσιγάρα στα χέρια. Είχα στο μυαλό μου να ρωτήσω την Πέγκυ Ζήνα αν ένιωσε έστω στην αρχή κάποια υποψία φόβου, μπροστά στη συνεργασία με τον τεράστιο όγκο του Μητροπάνου. Με το που όρμηξε σαν αγρίμι στη σκηνή όμως στο δεύτερο μέρος της (την πρώτη φορά που ήταν μόνη της στη σκηνή εγώ σουλάτσαρα μπακστέιτζ) και δημιούργησε πανικό, το κατάπια. Λοιπόν, για όσους λένε τη γνώμη τους χωρίς να την έχουν δει ζωντανά, θα πω το εξής: η Πέγκυ Ζήνα έχει από τις καλύτερες σκηνικές παρουσίες που έχουν πέσει στην αντίληψη μου. Έβερ. Είναι ο άνθρωπος-πολυμηχανή: χορεύοντας, τραγουδώντας και χαμογελώντας ασταμάτητα, φωτογραφίζεται, ακούει τι της λένε οι λουλουδούδες και οι άνθρωποι του μαγαζιού, απευθύνεται σε κάθε μέρος του κοινού ξεχωριστά, τριγυρνάει στην πλατεία και αγκαλιάζει όλο τον κόσμο, ξεσηκώνει με το χορό της την αρένα. Της βγάζω το καπέλο, και φυσικά δεν μπόρεσα να μη τη ρωτήσω, πώς αντέχει τόσες ώρες να ανταγωνίζεται το λαγουδάκι της διαφήμισης. «Έλα ντε…». Και πως νιώθει, 5 η ώρα το πρωί, όταν έχει μόλις ολοκληρώσει το τρέξιμο που περιέγραψα και πρόκειται να υπογράφει αυτόγραφα μέχρι τις 6; «Εξαντλημένη, ευτυχισμένη, πλήρης.». Αυτή μάλλον είναι η απάντηση και στην πρώτη ερώτηση.
Υποσημείωση: φίλε καπνιστή, θα μπορούσες να ακούς το «όσοι με το χάρο γίναν φίλοι, με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη» άκαπνος; Όχι βέβαια. Μη σε ξεγελάει η απαγόρευση, μπορείς να καπνίσεις, απλώς οι στάχτες ρίχνονται σε γυάλινο ποτήρι που αλλάζουν τακτικά οι σερβιτόροι. Σο σιμπλ.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό VetoMag την Κυριακή 22.10.2009

Ελίζα Συναδινού

βαρεμάρας συνέχεια

10 ιδέες για το πως να διασκεδάσεις τις ατελείωτες ώρες στα μέσα μεταφοράς

1. Όταν μπαίνει καινούριος επιβάτης, αγκάλιασε τον ζεστά, χαμογέλασε και πες σαρδόνια: καλωσήρθες στην κούρσα του τρόμου.
2. Κάνε στριπτίζ στον στύλο του μετρό.
3. Κάνε χώρο για τον φανταστικό σου φίλο. Όταν κάποιος πάει να κάτσει, φώναξε: θα τον λιώσεις! Μα καλά, στραβός είσαι; Μετά, ρώτα γλυκά το κάθισμα: πόνεσες καλέ μου;
4. Κάτσε δίπλα στον οδηγό και κάθε πέντε λεπτά ρώτα: φτάνουμε; Φτάνουμε;
5. Εναλλακτικά, κάτσε δίπλα στον οδηγό και ρώτα: πόση ώρα θέλουμε για Λάρισα;
6. Όταν έχεις γενέθλια, κέρασε όλους τους επιβάτες γλυκό. Αν κάποιος δεν θέλει, ξέσπασε σε δυνατούς λυγμούς επειδή κανένας δεν σ’αγαπάει. Αυτοσχεδίασε κι άλλα παράπονα, πχ, δε φτάνει που σε λίγο θα αρχίσω να βγάζω ρυτίδες, κανείς δεν τρώει απ’το γλυκό μου κλπ.
7. Τραγούδησε γιαπωνέζικα τραγούδια.
8. Απευθύνσου στο διπλανό σου σε μια γλώσσα που δεν υπάρχει. Όταν δεν καταλαβαίνει τι λες, πες το φωναχτά στο αυτί του σα να είναι κουφός.
9. Προσπάθησε να πείσεις τους άλλους επιβάτες να παίξετε μουσικές καρέκλες.
10. Πέτα εισιτήρια και περιτυλίγματα από τσίχλες σε όλα τα ενοχλητικά παιδάκια που κλαίνε. Μετά, σφύριξε αδιάφορα αλλά επιδεικτικά κοιτώντας έξω απ’το παράθυρο.

Ο δήμος πήρε τ'όπλο του

Όπου όπλο τα γλιστερά ανισόπεδα και ύπουλα οδοστρώματα και πεζοδρόμια γνωστά και ως σιγανά ποταμάκια. Σιγανά ποταμάκια, καθότι σε τέτοια μετατρέπονται κάθε φορά που βρέχει. Άλλο ένα υποχθόνιο σχέδιο του δυστροποπίξ, του αγαπημένου μας μύκητα Κακλαμάνη, για να χτυπήσει την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ . Αυτή τη φορά, μέσω της υπουργού υγείας Μαριλίζας Ξυνομουνογιαννακοπούλου. Διότι σου λέει, με αυτά τα συστήματα τα χαλασμένα στα πλακάκια, όπου πατάς στο ένα πλακάκι και χοροπηδάει το διπλανό για συμπαράσταση, έχει γεμίσει ο τόπος σακατεμένους Αθηναίους. Και όχι μόνο ο τόπος αλλά και τα δημόσια νοσοκομεία ή αλλιώς κέντρα υποδοχής και περίθαλψης της εγχώριας καστανόξανθης κατσαρίδας. Κι έτσι δεν φτάνουν τα ράντζα για το σακατεμένο πλήθος,και διαμαρτύρεται ο κόσμος που τριγυρνάει από εδώ κι από εκεί με την πατερίτσα αγκαλιά, και δυσχεραίνει το κλίμα για τους μπαζόκους. Πονηρός ο κοντός.
Έτσι την έπαθα κι εγώ, και με την αυτοκρατορική τούμπα του βασιλιά (το πόδι ψηλά στον ουρανό-η πλάτη χαμηλά κατευθείαν στον πάτο της λίμνης από βροχόνερα) καλοσώρισα την καινούρια βδομάδα, και αποχαιρετώ με μυθική απορία κυρίας στο λεωφορείο:
-Μα καλά, είναι δυνατόν να βρέχει του Αγίου Δημητρίου;; (;)